Portugalia − kraj leżący na samym skraju Europy mniej popularny turystycznie niż sąsiadująca Hiszpania lecz zasługujący na naszą uwagę. Bajeczna Lizbona, urokliwe plaże i cudowni otwarci ludzie.

Portugalia − kraj o bogatej historii wypraw i odkryć geograficznych − leży na Półwyspie Iberyjskim, nad Oceanem Atlantyckim. Historia Portugalii wywarła ogromny wpływ na kulturę tego kraju: w architekturze i sztuce widoczne są wpływy mauretańskie i orientalne.Przez ponad trzy tysiące lat przez terytorium dzisiejszej Portugalii przetaczały się rozmaite cywilizacje: swój ślad pozostawiły tam kultury Fenicjan, Greków, Celtów, Kartagińczyków, Rzymian i Arabów. W XV w. Nieustraszeni portugalscy żeglarze pod wodzą Vasco da Gamy odkrywali nowe terytoria, przyczyniając się do rozkwitu zamorskich posiadłości Portugalii. Założony w roku 1290 Uniwersytet w Coimbrze jest jednym z najstarszych uniwersytetów w Europie.W czerwcu w całej Portugalii odbywają się uroczystości ku czci trzech świętych znanych jako Santos Populares , czyli „święci ludowi”. Szczególnie żywa jest w Portugalii tradycja tańca i muzyki, a zwłaszcza melancholijnego fado.Każdy region Portugalii ma swoje tradycyjne potrawy z mięsa i owoców morza, jak również tysiące sposobów przyrządzania dorsza, który jest potrawą narodową.

WYBRZEŻE ALGARVE

Znajdują się tam jedne z ładniejszych, jeżeli nie najładniejsze plaże w Europie. „Ładne” to określenie bardzo subiektywne, ale podobne opinie można znaleźć nie tylko w folderach i katalogach turystycznych. Piaszczyste plaże, często otoczone wysokimi klifami zbudowanymi z erodujących, kolorowych skał robią wrażenie. Na całym wybrzeżu jest ponad 100 plaż dlatego każdy ma szansę znaleźć jakąś swoją odludną albo przynajmniej mniej ludną zatoczkę. Zawsze świeci tam słońce i jest ciepło.

Polecamy obejrzenie filmu zrealizowanego na zlecenie organizacji Associação Turismo do Algarve dbającej o promocję regionu Algarve. Te wszystkie krajobrazy i miejsca istnieją naprawdę.

LIZBONA

Nazwa miasta wg niektórych badaczy pochodzi jeszcze od Fenicjan, od słów Allis Ubbo (bezpieczna zatoka). Za czasów rzymskich nazwę pisano Ulyssippo, później Olisippo, przez Greków Olissipo, przekształcone w Olissipona.

Po upadku cesarstwa, miasto znalazło się pod panowaniem plemion germańskich, dość długo Swebów w V-VI w., następnie od 585 r. Wizygotów, jako Ulishbona. Kolejni władcy tych ziem – Maurowie, najechali Półwysep Iberyjski w 711 r., nadając miastu nazwę al-Lixbuna [wym. liszbuna]. Ich wpływ pozostał widoczny w nazewnictwie, np. nazwa najstarszej dzielnicy – Alfama pochodzi od arabskiego al-hamma.

W ramach rekonkwisty, krzyżowcy dowodzeni przez króla Portugalii Alfonsa I zdobyli Lizbonę w 1147 r. Mieszkańcy miasta przeszli na katolicyzm, a meczety zamieniono w kościoły. Z uwagi na swoje położenie w centrum tworzącego się państwa, Lizbona została stolicą królestwa Portugalii w 1255 r. W okresie średniowiecza, miasto szybko się rozwijało, będąc ważnym centrum handlu. W czasach wielkich odkryć XV-XVII w., to stąd wyruszało większość portugalskich wypraw. W XVI w. miasto przeżywało swój największy rozkwit, stając się europejskim centrum handlu z Afryką, Indiami i Dalekim Wschodem.

Bardzo ważną, aczkolwiek tragiczną datą w historii miasta jest 1 listopada 1755 r. Tego dnia straszliwe trzęsienie ziemi doprowadziło do zniszczenia 85% miasta. Według różnych źródeł zginęło od 30 tys. do 40 tys. jego mieszkańców. Badając efekty kataklizmu, naukowcy dzisiaj szacują siłę wstrząsów na 9 stopni. Ruchy tektoniczne nie były wyłącznym źródłem ogromnych zniszczeń. Przyczyniły się do nich także olbrzymie fale tsunami oraz pożary. Trzęsienia ziemi nawiedzały Lizbonę już wcześniej, ale nigdy nie były tak silne. Kataklizm dotknął nie tylko Lizbonę, ale i inne miasta zachodniego i południowego wybrzeża, przy czym najbardziej destrukcyjne były tsunami.

Alfama to najstarsza dzielnica Lizbony, za czasów Maurów to tam znajdowało się miasto. Rozciąga się ona na zboczach wzgórza, od brzegu Tagu, po zamek São Jorge. Stanowi pajęczynę głównie krętych i wąskich ulic. Znaleźć tam można restauracje i bary, gdzie można posłuchać fado. Osiedlali się w Alfamie rybacy i ludzie niezamożni i do dzisiaj jest to dzielnica ludzi raczej niezbyt majętnych. Od jakiegoś czasu prowadzone są tam prace renowacyjne, mające na celu ożywienie dzielnicy.

Lizbońska katedra jest najstarszym kościołem miasta. Jej historia sięga 1147 r. – momentu odbicia Maurom miasta, wtedy zaczęto budowę na miejscu dawnego meczetu. Od tego czasu obiekt był przebudowywany i odbudowywany po trzęsieniach ziemi. Architektonicznie jest więc zlepkiem różnych stylów.

W dzielnicy (bairro) Santa Maria de Belém lub po prostu Belém trzeba z pewnością zobaczyć wieżę Belém i klasztor Hieronimitów, oba znajdują się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. To z portu w Belém wypływały wyprawy w czasach wielkich odkryć. Nad brzegiem Tagu postawiono na cześć odkrywców wielki pomnik – Padrão dos Descobrimentos.

Klasztor Hieronimitów Mosteiro dos Jerónimos jest najwspanialszym przykładem portugalskiego późnego gotyku, nazwanego od imienia władcy stylem manuelińskim. Wraz z Torre de Belém znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Trzeba przyznać, że Mosteiro dos Jerónimos jest niezwykły. Takich ilości zdobień, pięknie wykonanych w kamieniu nie spotyka się często. Klasztor już z zewnątrz robi duże wrażenie, a wewnątrz krużganki z kolumnadą oraz kościół, jeszcze tylko pogłębiają efekt. Olbrzymia sala refektarza ze ścianami wyłożonymi azulejos obrazuje portugalskie zamiłowanie do tych ceramicznych płytek.